«Η γυναίκα προχωρά, δημιουργεί αξία και διεκδικεί χώρο, αλλά συχνά μέσα σε ένα πλαίσιο που δεν έχει σχεδιαστεί γι’ αυτήν», επισημαίνει η Μαρίνα Ναύτη, Διευθύντρια Διαχείρισης Ανθρώπινου Δυναμικού της Cyta.

Τι άλλαξε και τι παραμένει

Την τελευταία δεκαετία έχει αλλάξει ο τρόπος που μιλάμε για τη γυναίκα στον επαγγελματικό χώρο. Υπάρχει μεγαλύτερη αποδοχή και πιο ορατή παρουσία γυναικών σε ρόλους ευθύνης. Η ισορροπία επαγγελματικής και προσωπικής ζωής μπαίνει πλέον ανοικτά στη συζήτηση και δεν θεωρείται «αδυναμία».

Αυτό που παραμένει, όμως, σχεδόν ίδιο είναι η σιωπηλή προσδοκία ότι η γυναίκα θα τα «χωρέσει όλα»: καριέρα, οικογένεια, φροντίδα, συναισθηματική διαθεσιμότητα. Η πρόοδος υπάρχει, όμως συχνά εξακολουθεί να βασίζεται στην υπερπροσπάθεια της ίδιας της γυναίκας.

Γι’ αυτό και ολοένα περισσότεροι Οργανισμοί, ανάμεσά τους και η Cyta, επανεξετάζουν στην πράξη πολιτικές και τρόπους εργασίας, ώστε η εξέλιξη να μην εξαρτάται από αντοχές αλλά από πραγματική υποστήριξη.

Το πιο «αόρατο» εμπόδιο

Ίσως το πιο αόρατο εμπόδιο είναι η διαρκής ανάγκη να αποδεικνύεις την αξία σου. Να πρέπει να είσαι συνεχώς καλή, συνεπής, ψύχραιμη και διαθέσιμη, χωρίς περιθώριο λάθους. Αυτή η πίεση δεν φαίνεται εύκολα, αλλά συσσωρεύεται και επηρεάζει την πορεία.

Η ουσιαστική αλλαγή ξεκινά όταν η ευθύνη της απόδειξης περνά και στο ίδιο το σύστημα. Όταν η κουλτούρα βασίζεται στην εμπιστοσύνη, στη διαφάνεια και στη δίκαιη αξιολόγηση της συνεισφοράς, τότε δημιουργούνται πραγματικές προϋποθέσεις εξέλιξης για όλους.

Πέρα από τον συμβολισμό

H ισότητα δεν κρίνεται μόνο στις πολιτικές και στους αριθμούς, αλλά στην καθημερινή εμπειρία. Στο πώς ακούγεται η φωνή της γυναίκας στο τραπέζι, στο αν διακόπτεται, στο αν θεωρείται «δύσκολη» όταν είναι ξεκάθαρη. Πολλές γυναίκες προχωρούν, αλλά συχνά με μεγαλύτερο συναισθηματικό κόστος.
Και εκεί φαίνεται τελικά αν ένας Οργανισμός δημιουργεί πραγματικό χώρο εξέλιξης για όλους ή αν απλώς διατηρεί ισορροπίες.

Πέρα από τις πολιτικές,στην κουλτούρα

Χρειάζεται να δούμε πέρα από τις πολιτικές και να επενδύσουμε σε κουλτούρα εμπιστοσύνης και συνέπειας. Να αξιολογούμε ανθρώπους με βάση το αποτέλεσμα και τη συνεισφορά τους, να στηρίζουμε πραγματικά την ευελιξία και να εκπαιδεύουμε τη διοίκηση να αναγνωρίζει τις ασυνείδητες προκαταλήψεις πριν αυτές γίνουν εμπόδιο. Μόνο έτσι το 2030 η συζήτηση δεν θα επαναλαμβάνει τα ίδια αλλά θα αφορά Οργανισμούς που έχουν πραγματικά προχωρήσει.

Η πραγματικότητα σε μία πρόταση

Η γυναίκα προχωρά, δημιουργεί αξία και διεκδικεί χώρο, αλλά συχνά μέσα σε ένα πλαίσιο που δεν έχει σχεδιαστεί γι’ αυτήν.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ

Η ισότητα δεν είναι ανταγωνισμός μεταξύ χωρών