Η πρόοδος που έχει καταγραφεί δεν είναι τυχαία αλλά συνδέεται με τη σταδιακή καλλιέργεια μιας κουλτούρας ισότητας, που ενθαρρύνει την ποικιλομορφία και αναγνωρίζει την αξία διαφορετικών προσεγγίσεων σε διοικητικό επίπεδο, τονίζει η Πάολα Τουμαζή, COO της doValue Κύπρου.

Πρόοδος με ουσιαστική αλλά όχι ομοιόμορφη εξέλιξη

Την τελευταία δεκαετία, ο ρόλος της γυναίκας στον επαγγελματικό χώρο έχει αλλάξει ουσιαστικά, αλλά όχι ομοιόμορφα. Ολοένα και περισσότερες γυναίκες διεκδικούν και κατακτούν περισσότερες θέσεις ευθύνης, συμμετέχουν ενεργά στη λήψη αποφάσεων και αναλαμβάνουν τη διαμόρφωση στρατηγικών. Η πρόοδος που έχει καταγραφεί δεν είναι τυχαία αλλά συνδέεται με τη σταδιακή καλλιέργεια μιας κουλτούρας ισότητας, που ενθαρρύνει την ποικιλομορφία και αναγνωρίζει την αξία διαφορετικών προσεγγίσεων σε διοικητικό επίπεδο. Ωστόσο, παρά τη δημόσια συζήτηση και την πρόοδο που παρατηρείται σε επίπεδο πολιτικών και διαδικασιών, εντούτοις κάποια πράγματα συνεχίζουν να παραμένουν στάσιμα. Οι γυναίκες συχνά καλούνται να αποδείξουν την επαγγελματική τους επάρκεια σε μεγαλύτερο βαθμό σε σχέση με τους άρρενες συναδέλφους τους, ενώ εξακολουθούν να επωμίζονται δυσανάλογο βάρος ευθυνών και εκτός εργασιακού χώρου. Η ισότητα στις ευκαιρίες έχει ενισχυθεί, ωστόσο η ισότητα στην καθημερινότητα δεν έχει ακόμη πλήρως κατακτηθεί.

Το «αόρατο» εμπόδιο των στερεοτύπων

Ένα περισσότερο «αόρατο» εμπόδιο σήμερα δεν είναι απαραίτητα οι προφανείς διακρίσεις, αλλά εκείνες οι βαθιά ριζωμένες αντιλήψεις που συνεχίζουν να καθορίζουν τον τρόπο με τον οποίο αξιολογείται η ηγεσία, η διεκδικητικότητα ή ακόμη και οι φιλοδοξίες των γυναικών. Σε πολλές περιπτώσεις, οι γυναίκες καλούνται να ισορροπήσουν ανάμεσα στην αποφασιστικότητα που απαιτεί ένας ηγετικός ρόλος και στην κοινωνική αποδοχή, ένα δίλημμα που δεν τίθεται με την ίδια ένταση στους άνδρες.
Αυτή η «σιωπηλή» πίεση λειτουργεί πολλές φορές ανασταλτικά στην ανέλιξη, όχι βεβαίως γιατί απουσιάζουν τα προσόντα και οι ικανότητες, αλλά επειδή τα πρότυπα ηγεσίας εξακολουθούν να ορίζονται με βαθιά στερεοτυπικούς όρους.

Η 8η Μαρτίου ως στιγμή ειλικρινούς απολογισμού

Η 8η Μαρτίου αποτελεί ημέρα συμβολισμών, αλλά την ίδια στιγμή είναι και ιδανική για έναν ειλικρινή απολογισμό για κάθε δρώντα Οργανισμό. Είναι σαφές ότι η πρόοδος που επιτεύχθηκε δεν είναι γραμμική. Υπάρχουν Οργανισμοί που έχουν προχωρήσει σημαντικά υιοθετώντας πολιτικές ίσων ευκαιριών, διαφανών κριτηρίων αξιολόγησης και ευέλικτες μορφές εργασίας. Υπάρχουν όμως και οι περιπτώσεις Οργανισμών όπου η ισότητα παραμένει σε επίπεδο διακηρύξεων παρά ουσίας. Η πραγματική αλλαγή δεν μετριέται μόνο σε αριθμούς ή ποσοστά, αλλά στο κατά πόσο μια γυναίκα αισθάνεται ότι μπορεί να εκφραστεί, να διεκδικήσει και να εξελιχθεί χωρίς να χρειάζεται να ξεπεράσει επιπλέον εμπόδια.

Από τη θεωρία στην εφαρμογή

Κι αν πραγματικά θέλουμε το 2030 η συζήτηση να έχει μετατοπιστεί, τα επόμενα χρόνια θα πρέπει να εστιάσουμε λιγότερο στη θεωρία και περισσότερο στην εφαρμογή πολιτικών που να διασφαλίζουν την ισότητα στην πράξη. Οι επιχειρήσεις οφείλουν να επενδύσουν συστηματικά στην εκπαίδευση γύρω από την ισότητα, να διασφαλίσουν ίσες αμοιβές για εργασία ίσης αξίας και να δημιουργήσουν ξεκάθαρες διαδρομές ανέλιξης για όλους, επενδύοντας παράλληλα σε πολιτικές εξισορρόπησης της επαγγελματικής και προσωπικής ζωής. Παράλληλα, η ενίσχυση ευέλικτων μοντέλων εργασίας και η ουσιαστική ενθάρρυνση της συμμετοχής των γυναικών σε ανώτερα διοικητικά επίπεδα αποτελούν κρίσιμες προϋποθέσεις.

Καταληκτικά, η ισότητα δεν αποτελεί «γυναικείο ζήτημα», αλλά δείκτη ωριμότητας μιας σύγχρονης κοινωνίας και μιας υγιούς οικονομίας. Όταν οι Οργανισμοί επενδύουν σε αυτήν δεν διορθώνουν απλώς μια ανισότητα αλλά πετυχαίνουν τη δημιουργία ενός ασφαλούς εργασιακού περιβάλλοντος, όπου το ταλέντο μπορεί πραγματικά να ανθήσει. Και αυτό, τελικά, είναι όφελος για όλους.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ

Η ισότητα δεν είναι ανταγωνισμός μεταξύ χωρών