«Να σταματήσουμε να ζητάμε από τις γυναίκες να αντέχουν τα πάντα και να αρχίσουμε να μοιράζουμε ευθύνες και ευκαιρίες δίκαια», επισημαίνει η Μαριάννα Χατζηαντωνίου, ιδρύτρια της Perha Group.

Τι έχει αλλάξει και τι όχι

Αν κοιτάξουμε την τελευταία δεκαετία με ρεαλισμό και όχι με συνθήματα, έχουν αλλάξει πολλά, αλλά όχι όλα. Περισσότερες γυναίκες βρίσκονται πλέον σε ηγετικές θέσεις και δραστηριοποιούνται σε κλάδους που παλαιότερα ήταν κυρίως ανδροκρατούμενοι και να έχουν μεγαλύτερη ορατότητα και φωνή μέσα στους Οργανισμούς. Ως γυναίκα και μονογονιός μητέρα, έκτισα καριέρα μεγαλώνοντας παιδιά, παίρνοντας αποφάσεις, ενώ φοβόμουν και συνεχίζοντας ακόμη και όταν ήμουν εξαντλημένη. Ωστόσο, παρά την πρόοδο, οι δομές εξουσίας παραμένουν σε μεγάλο βαθμό διαμορφωμένες με βάση παλαιότερα πρότυπα. Η γυναικεία επιτυχία εξακολουθεί συχνά να αξιολογείται με αυστηρότερα κριτήρια, ενώ η ισορροπία επαγγελματικής και προσωπικής ζωής παραμένει δυσανάλογα γυναικεία ευθύνη.

Το πιο «αόρατο» εμπόδιο

Το πιο «αόρατο» εμπόδιο σήμερα δεν είναι η έλλειψη ικανοτήτων ούτε η έλλειψη φιλοδοξίας. Είναι η ενοχή. Η ενοχή ότι λείπεις από το σπίτι. Ότι δουλεύεις πολλές ώρες. Ότι θέλεις να εξελιχθείς. Πολλές γυναίκες παλεύουν πρώτα με τον εαυτό τους και μετά με το σύστημα.

Ένα σύστημα με «ίσως» που λειτουργούν σιωπηλά μέσα στους Οργανισμούς. «Ίσως» δεν θα αντέξει την πίεση, «ίσως» δεν θα δώσει απόλυτη προτεραιότητα στην καριέρα. Αυτά τα «ίσως» δεν καταγράφονται σε καμία πολιτική, αλλά επηρεάζουν αποφάσεις προαγωγών, αναθέσεων έργων και συμμετοχής σε κρίσιμα δίκτυα επιρροής.

Πέρα από τον συμβολισμό

Η 8η Μαρτίου μάς καλεί να γιορτάσουμε, αλλά και να είμαστε ειλικρινείς. Οι πιο πολλές γυναίκες εξακολουθούν να εργάζονται περισσότερο για να αναγνωριστούν το ίδιο. Κι όμως μιλάμε για γυναίκες που ηγούνται ενώ κουβαλούν ευθύνη, απώλεια, οικογένεια και αντοχή ταυτόχρονα. Δεν είναι όλα empowerment. Είναι επιμονή. Είναι καθημερινή μάχη να κρατήσεις ισορροπία χωρίς να χαθείς. Συνοψίζοντας, η ισότητα στους τίτλους δεν σημαίνει πάντα και ισότητα στη φωνή ή στην επιρροή. Γι’ αυτό πιστεύω ότι χρειαζόμαστε λιγότερο συμβολισμό και περισσότερες ουσιαστικές αλλαγές στην κουλτούρα και στις πρακτικές των Ογανισμών.

Τι πρέπει να αλλάξει μέχρι το 2030

Τα επόμενα πέντε χρόνια πρέπει να περάσουμε από τη ρητορική στη μετρήσιμη λογοδοσία. Διαφάνεια στις αμοιβές, σαφή κριτήρια αξιολόγησης, ουσιαστικές πολιτικές γονικής άδειας για άνδρες και γυναίκες και κουλτούρα που επιβραβεύει την απόδοση και όχι τη διαρκή φυσική παρουσία. Αν δεν αλλάξει ο τρόπος που λαμβάνονται οι αποφάσεις και το ποιος έχει φωνή στο τραπέζι, η συζήτηση το 2030 θα είναι η ίδια. Και με απλά λόγια; Να σταματήσουμε να ζητάμε από τις γυναίκες να αντέχουν τα πάντα και να αρχίσουμε να μοιράζουμε ευθύνες και ευκαιρίες δίκαια.

Η πραγματικότητα σε μία πρόταση

Η γυναίκα σήμερα δεν ζητά προνόμια. Zητά ίσους όρους για να ηγηθεί. Να πετύχει. Μόνη. Κρατώντας ταυτόχρονα καριέρα και οικογένεια.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ

Η ισότητα δεν είναι ανταγωνισμός μεταξύ χωρών